İnsanlar sınırları tanımlar, algoritmalar bunları yürütür

Muhtemelen, onlara 'teknoloji ütopistleri' dediğim insanlar 'tüm verileri algoritmaya ver, bir hedef belirle ve o doğru şeyi yapacak' derler. Ama bunun neden işe yaramadığını söylüyorum, çünkü algoritmalar genellikle uzun vadeli etkileri anlamaz, insanların buna nasıl tepki vereceğini anlamaz, ürünün niyet ve hedeflerini anlamaz. Ürün yöneticilerinin bu rolü oynaması çok önemli. Algoritmik ağırlıklı ürünler üzerinde çalışırken işimiz, algoritmanın neye karar vermesi gerektiğini, insanların neye karar vermesi gerektiğini ve karar verme çerçevesini belirlemektir.

Ürün yöneticisi olarak, özellikle de makine öğrenmesi veya operasyon araştırması ve optimizasyon ağırlıklı sistemler üzerinde çalışırken, insanın bir karar vermesi gereken yerleri ve makinenin özgürce hareket edebileceği yerleri düşünmek gerekir. Bunu bir ürün tasarımı sorunu olarak ele almak gerekiyor, çünkü orada gerçekten de bir bilgisayar arayüzü üzerinde düşünmeniz gerekiyor.

Her zaman önce uzman editöryel yargıya dayanarak en önemli ve ilginç hikayeleri seçeriz. Ama bunun üzerine, gazetecilerimizden gelen editöryel önem puanları gibi belirli veri kümeleri üzerinde eğitilmiş algoritmalar da kullanıyoruz.

Monty Python sketchi, birbirini koruyamayan bekçilerle ilgili bir döngüsel sorumluluk kaçırma durumunu anlatır.

AI bir yönetim teknolojisidir. Yaptığı şey, zekayı ve diğer zekâları yönetmektir. Monty Python'daki 'onu koruyamazsınız çünkü o da bir bekçi' skecini izlemişseniz, gibi bir şey. Birbirimizin söylediklerinin yanından geçiyoruz.